De
Rubriek van
Mr. Railtender
Arnhem
en Service One
Arnhem
houden we apart, want Arnhem is
apart. Een unit met een geschiedenis. In den beginne was Arnhem een vaste unit
van onze vroegere binnenlandse Wagon Lits (weet u nog, van toen?). Van hieruit
werden treinen met keukens bevoorraad die frequent alle windstreken op togen.
Destijds was het een must om intercitytreinen zo lang mogelijk te bezetten en
zo geschiedde.
Wagon
Lits stootte vervolgens zijn binnenlandse kostenpost af in 1996 en de
conclusie werd getrokken. Arnhem moest dicht en de lijn Arnhem- Amsterdam/ Den
haag- Rotterdam moest het stellen zonder catering. Railtender werd geboren en
heeft het lijntje links laten liggen.
Totdat
jaren later het minuscule Service One de macht overnam op dit kleine lijntje
Een klein groepje treinstewards bemande de intercity tussen de hoofdstad en
Arnhem en de NS vond dat eigelijk best leuk. Vaag kan ik mij nog herinneren
dat er een vreemd rood wagentje met daarop een oude trolley tegen de trein aan
werd geduwd. Het geïmproviseerde Overtoomkarretje werd dan opengeklapt en de
Railcatering medewerker nam de gecaterde macht over van de trein. Echt knap
zagen ze er nooit uit in hun spijkerblouse en de toen al zeer gevreesde beige
spijkerbroeken. Het is gek maar ze lachten zich vaak ook een deuk om onze
Railtenderkleding die veel duurder was. Toch had het wat dat eigenwijze clubje
pioniers die de hele dag niets anders deden dan heen en weer rijden over de
zelfde rails. In 1998 kregen ze zelfs toestemming van de NS om ook op de
sneltrein ASD-GVC (had dat maar NOOIT gedaan!) en ASD-GVC te voorzien van hun
toko.
Iedereen
kende elkaar bij dit selecte groepje Arnhemmers en Amsterdammers, en dat was
toen de charme denk ik. ’s Avonds na dienst werd er toen nog even een pilsje
nagedronken en werd er niet moeilijk gedaan over het eigen gebruik.
Ze
zagen er niet uit in hun spijkerbloesjes, maar ze hadden toen tenminste alles
op de rails.
Goed
we komen bij Arnhem. Een koud en rommelig station met de uitstraling van een
verpauperde ruïne. Je komt aan op spoor zeven vanuit Amsterdam en hoe is het
mogelijk, de plank ligt hier altijd goed. Het meest belachelijke is dat je
hier enkel 12 minuten hebt om over te wippen van trein naar unit en weer de
trein in. Vorig jaar mocht je hier een oude lift opzoeken met een
leverantietrolley. Dat is niet meer, ze hebben hier midden op het perron een
unit. Rij je trolley hier naar binnen en je wordt omringt door de sfeer van
een kruidenier. Een toonbank, wat schappen en een weegschaal (voor de koffie)
en sfeer wordt compleet met de unitmedewerkers die weinig te vertellen hebben.
Ze lachen nooit maar ze doen hun werk goed.
Het vervelende is dat je uit Amsterdam moet bellen als je hier je
kannetje komt verwisselen, alhoewel de Arnhemmers dat niet omgekeerd hoeven
doen. Dat snap ik dus niet. De remise zie je nooit en de unitleider evenmin.
Wat doen die dan allemaal? Zijn ze aan het uitrekenen in welk jaar Albron
Travel failliet is? Maar goed, broodjes erin, water erbij en even een klein
praatje proberen te maken, hoewel dit zelden lukt. Ze zijn snel, correct maar
de sfeer is bedrukt en vreemd. Gauw weer wegwezen. Rare jongens die
Arnhemmers. Vlug die plank weer tegen die geile rot IRM en instappen maar.
Als
ze hier blind kunnen afstorten zal ik dat ook doen met een cijfertje erin. Dat
levert ze een zes op, want ik begrijp ze nog steeds niet!
[ Den Haag ] [ Roterdam ] [ Arnhem ] [ Albron 2001 ] [ Eindhoven ] [ Amsterdam ] [ I'm back! ] [ Sinterklaas ] [ Noordned ]
|
